At para sa unang Bloggiversary ko ngayung January 28, 2011, kukumpletuhin ko ang pahina ko sa pagsasara ng UNANG YUGTO ng Mga Maskara.

Maraming salamat sa mga sumubaybay sa aking bahay, sa mga kamaskara kong nakitawa, nakiiyak, sumamang nangarap, naglakbay, minsa’y nainis, nagalit, nag-isip o nagduda, yumakap at natuwa…

Na kahit na maskara lamang ang nakikita ninyo sa lugar na ito: alam kong tinanggap ninyo ang buo kong pagkatao…

Para sa inyo ang post na ito (oo… ikaw na nagbabasa nito, para sa iyo nga ito!)

Letter to Esmina (the Repláy)

Pula.  Pagmamahal ba?  O hirap, pasakit at galit?

Indigo.  Pananampalataya, o sadyang wala ka nang matakbuhan?…

Lila.  Hindi man ninais pero sa kabila ng katalinuhang taglay… ay gumagawa ng mga hindi tamang bagay?

Asul.  Mas pipiliin mo bang magtago sa pangkaraniwan?

Luntian.  Maging kopya ng kulay ng iba?

Dilaw.  Tangan ang pangarap…  O nalalayo sa reyalidad?

Kahel.  Saya.  Ngiti… Hanggang doon na lang ba?

Ito ang kulay ang mga kulay ng bahaghari.  Isipin mo… Nasaang kulay ka?

Pero sapat na ba na makita ninyo ang pintuan?  E paano kung nakakandado pala ito?,  at ang susi pala ng pintuan ito ay ang paniniwala?…

Dreaming maybe the door to something else… but believing in your dreams is another thing.

With my few weeks na pag stay dito sa bahay ng mga maskara, I’ve learned many lessons in reaching for my dreams: tinanggap ko na na may taong hindi na magiging bahagi ng pangarap na iyon, there are some strings that are better left to be broken.  Bigla kong nakita ang mga dating kaibigan, nakakilala ako ang mga bagong kaibigan, may mga kaibigan na dating akala mong hindi magiging importante sa iyo ay malalaman mong kaparehas mo pala ng pangarap.

Thank you, thank you so much, for spending time reading my stories dito sa bahay ng maskara, sana natuwa kayo sa ilang mga kuwentong ibinahagi ko,  at higit sa pagkatuwa, sana sumabay din kayo sa major major na pangangarap ko.

Be sure nga pla to read yung entry ko sa kontes ni Saranggola.  (Kaharian ng Kawayan)

Out muna si Lady Mineas…

Parang major major final walk ng beauty pageant noh?, hahaha! sorry namaehn, out muna ako para ibigay ang trono sa “totoong” reyna ng mga Maskara.  Ciao!

Dare to Dream  

Mineas.

Ang Kaharian ng Kawayan

ay apat na magkakaibigan sa kuwentong ito, sila Malikh Malikhain, Lino Matalino, Sinang Usisera, at si Kaloy Makakalikasan.

Si Malikh, ay kilala sa paggawa ng mga bagay na mapakikinabangan, kaya nga lang ay nasasayang ang ilang bahagi ng mga bagay na ginagamit niya, halimbawa: kung nais niyang gumawa, pumuputol siya ng isang buong puno para makabuo ng isang kuwaderno.  At hindi niya pinapalitan ang mga punong kanyang pinuputol.

Si Lino naman ay marunong gumawa ng paraan sa mga bagay bagay, ngunit madalas siyang mag aksaya ng tubig, katulad ng sa paglilinis, ay hinahayaan lang niyang umaapaw ang tubig sa kanyang baso, o ang kanyang balde at nasasayang ang mga ito.

Kilala sa pagiging matanong si Sinang, mahilig siyang mag usisa sa mga bagay na ginagawa ng kanyang mga kaibigan o kahit sinong tao na gusto niyang makaalam ng bagong impormasyon.

At si Kaloy naman ay nakilala sa kanyang pagiging masinop, at mapag-alaga sa kalikasan.

Isang araw, may isang diwata ang nagpakita sa apat na magkakaibigan.  “Kailangan ko ang inyong tulong!!!” wika niya, “Ako si Diwatang Pina mula sa Kaharian ng mga Kawayan, sa aming kaharian, ay mayroong nagbabadyang panganib! -Si Bondoy, ang isang halimaw mula sa karagatan ay nagbabadyang atakihin ang aming mumunting bayan.

“Maari ba kayong tumulong para mapaghandaan namin ang mangyayaring pag-atake ni Bondoy?” ito ang pagmamakaawa ni Diwatang Pina.

“Maaari akong gumawa ng mga sasakyan at kasangkapan, upang makatulong sa inyong paghahanda.” wika ni Malikh.

“Ako naman ay tutulong sa pag-iisip ng mga paraan para makaiwas tayo sa mga posibleng panganib.” alok ni Lino.

“Ako naman ay kakalap sa ng mga impormasyon tungkol kay Bondoy, at sa mga kaya niyang gawin upang  mapaghandaan natin.”, sabi naman ni Sinang.

“Tutulong na lang ako, kung anu pang mga kailangang gawin”, ito na lang ang itinuran ni Kaloy, nang maisip niyang wala na siyang halos maitutulong, dahil kayang gawin ng kanyang mga kasama ang lahat.

Natuwa ang diwata sa apat na magkakaibigan kaya sa isang senyas lang ng kanyang mga kamay, ay napunta na sila sa isang mahiwagang kaharian, ang Kaharian ng Kawayan.  Doon sa kanila tumambad ang isang napakalawak na lupain, mayroon maliit na pamayanan, at sa paligid nito ay maraming malalaking puno ng kawayan, at hindi pangkaraniwan ang mga laki at tibay ng mga ito.

Ipinakilala ng diwata kay Reynang Pili ang kanyang mga kasama, at nangako naman ng gantimpala ang reyna sa apat na magkakaibigan, sakaling malampasan ng kanyang mga sinasakupan ang darating na pag-atake ni Bondoy.

“Maari ninyong gamitin lahat ng mga yamang likas ng aming kaharian, upang magawa ang lahat ng dapat gawin.  Inalagaan namin ang mga yamang likas na nandito, upang sa pagdating nang panahon, ay kami naman ang kanilang alagaan.” ito ang utos ng Reyna ng Mahiwagang Kaharian.

Agad namang kumilos ang apat na magkakaibigan.

Si Sinang ay agad lumikom ng impormasyon tungkol kay Bondoy at sa kaniyang mga kawal, “Napag-alaman kong hangin at tubig pala ang kapangyarihan ng halimaw na si Bondoy!  Bumubuga siya ng malakas na hangin, upang matangay ang sino mang haharang sa kanya, at nagdadala rin siya ng maraming na tubig upang agusin lahat ng makikita niya sa daan.” ito ang kanyang inulat sa mga kaibigan.

“Magaling!” sabi ni Malikh.  ”Ngayun ay alam na natin ang dapat gawin.  Gagawa tayo ng malalakas na bubong, at mga bangka, upang mapaghandaan ang lakas ng hangin at tubig na dadalhin sa atin ni Bondoy.  Agad na humingi ng tulong si Malikh sa mga kawal ng Reyna, at nagpuputol kaagad sila ng maraming mga puno ng kawayan, upang gawing mga bubong at bangka.  At katulad ng dating ugali ni Malikh, maraming mga puno ng kawayan ang nasayang.

“Huwag mong putulin ang puno!” tutol ni Kaloy kay Malikh.  “Kapag pinutol mo ang mga  kawayan, mawawalan ng puno ang poprotekta sa lupa, at maaring gumuho o bahain ito pag dumating ang maraming tubig.

“Huwag mo nang intindihin yun!”  wika ni Malikh, “Marami naman tayong gagawing bubungan at mga Bangka, mas makakatulong ang mga kasangkapan ito para sa atin.

“Kung tubig ang kapangyarihan ni Bondoy, mas makabubuti yatang patuyuin natin ang ating mga ilog!” ito ang itinuran ni Lino.  “Sa ganitong paraan, ay walang magagawa ang kapangyarihan ni Bondoy, dahil wala siyang makukuhang tubig para ipanlaban sa atin!  Magtira na lamang tayo ng sapat upang inumin.”  Agad namang kumuha nang pansalok ang mga kawal at sinimulang itapon ang tubig na laman ng kanilang mga batis, at ilog.

“Huwag ninyong tanggalan ng tubig ang mga ilog!”, mariin ulit tumanggi si Kaloy sa plano ni Lino, kapag nawalan ng daluyan ang mga tubig sa mga ilog at batis, maaring kumalat ang tubig na dadalhin ni Bondoy kung saan saan, at maaaring bumaha sa buong bayan.”

“Kapag walang tubig sa buong bayan, walang tubig na babaha, Kaloy.” Iyan naman ang sinagot ng matalinong kaibigan niya.

Maraming nasayang na puno at tubig sa dahil sa paghahanda ng kanyang mga kaibigan.  At bagamat hindi sang-ayon dito si Kaloy, ay pinili na lamang niyang lumagi sa isang lugar sa gubat na, at iningatan na lamang niya ang ilang mga puno ng kawayan, at hindi niya hinayaan na masama ito sa ginagawang bubong at bangka nila Malikh.  Nag-ipon din siya ng tubig mula sa mga ilog at batis, bago pa man ito matuyo, at ang naipong tubig ang kanyang gagamitin na pandilig sa mga iniingatang kawayan.  Nakita ito ni Sinang, ngunit dahil sa akala niyang wala itong halaga, ay hindi niya iniulat sa ibang kasama.

Lumipas ang isang linggo, at dumating na ang araw na kanilang pinaghahandaan.  Malaking bahagi ng kanilang gubat ang nakalbo, dahil sa mga punong pinutol nila Malikh upang gawing mga bubungan, at mga bangka.  Natuyo na rin ang kanilang mga batis at ilog dahil sa ginagawang pagtatapon nila Lino at ng mga kawal sa tubig.

At dito nagsimulang sumalakay si Bondoy. Tama nga ang mga bagay na inulat ni Sinang: Isa siyang napakalaking at napakalakas na halimaw, bumubuga siya ng pagkalakas-lakas na hangin, sa sobrang lakas ng hangin ay natangay kaagad ang mga matitibay na bubong na ginawa nila Malikh at ng mga kawal ng Reyna.  Nanlumo si Malikh, dahil kahit na sobrang tibay ng kanyang mga ginawang bubungan, ay nabuwag pa rin ito ni Bondoy, hindi nagawang proteksiyonan ng mga bubungan ni Malikh ang mga naninirahan sa Kaharian ng Kawayan.

Mas nagulat sila sa mga sumunod na ginawa ni Bondoy.  Humila siya ng mga tubig mula sa dagat, at hinatak niya ang mga ito upang bahain ang buong kaharian.  At dahil sa maraming puno ang mga naputol nila Malikh, wala nang mga puno ang sumipsip ng tubig.  Wala na ring dadaluyan ang mga tubig baha na ito, dahil isinara na rin nila Lino ang daluyan ng tubig, tulad ng ilog at batis.

Lumubog sa baha ang malaking bahagi ng Kaharian ni Reynang Pinas, ngunit hindi ang bahagi ng gubat na inaalagaan ni Kaloy.  Hindi ito tinablan ng hanging ibinubuga ni Bondoy, dahil yumuyuko lang ang mga kawayan sa mga malalakas na hangin.  Maging ang tubig-baha ay sinisipsip lamang ng ugat ng mga punong ito.

“May isang bahagi sa gubat ang inaalagaan ni Kaloy!” ito ang naalala ni Sinang, “Hindi iyon aanurin ng tubig baha.”

Agad nag-utos ang Reyna na dalhin ang lahat sa bahaging iyon ng gubat.

Agad namang nagsipuntahan doon ang lahat ng naninirahan ng kaharian.  Ang malaking bahagi ng bayan na nawalan ng puno ay nakita nilang lumambot ang lupa, dahil wala na ang mga ugat ng puno na sumusuporta dito.  Wala na din ang mga ilog na dating daluyan ng tubig, inagos ng tubig baha ang lahat ng mga bahay.  At dahil na din sa malambot na lupa, ay nadulas sa kanyang tinatapakan si Bondoy, at tumilapon siya pabalik sa dagat kung saan siya nanggaling.

Laking tuwa ng mga naninirahan sa kaharian ng makita nilang nawala na ang higanteng halimaw.  Ngunit nalungkot sila ng makita ang kinahinatnan ng malaking bahagi ng kanilang kaharian.  Marami sa mga bahay ay inagos ng tubig baha, ang ilan naman ay nababad sa putik.

Ang maliit na bahagi ng gubat na iyon ang tanging nagligtas sa kanila mula sa kapahamakan, at iyon ay ang bahaging inalagaan ni Kaloy.

Nagpasalamat ang Reyna sa ginawang iyon ni Kaloy, at binigyan silang apat ng mga ginto bilang gantimpala.  Ngunit higit sa mga gantimpalang kanilang tinanggap ay ang mga aral na kanilang natutunan mula sa nangyari:

“Hindi na ako ulit magpuputol ng puno, at papalitan ko na ang mga punong pinutol ko.” Lubos na nagsisi na sinabi ni Malikh.

“Hindi ko na rin hahayaang mag-aksaya ng tubig, upang hindi masira ang tamang pinagdadaluyan nito.” ito naman ang sinabi ni Lino.

“Higit sa paglilikom ng impormasyon, ako’y kikilos na lamang para mas makatulong sa pag-aalaga ng likas na yaman.” ito naman ang natutunan ni Sinang sa mga nangyari.

At nang makabalik na sila sa tunay na mundo, doon nila naalala ang mga katagang sinabi ng Reyna ng Kaharian ng Kawayan:

“Inalagaan namin ang mga yamang likas na nandito, para sa pagdating nang panahon, ay kami naman ang kanilang alagaan.”

Hindi siguro lingid sa kaalaman natin na nagkasama sila Clark Kent (Superman) at si Bart Allen (The Flash) bilang mga miyembro ng Justice League, together with The Green Arrow, Aquaman, and Cyborg; at nung lumaki na sila, na disband na ang kanilang boy band, at nagkaroon na rin sila ng kani-kanilang series of concerts, guesting, and shows  but have you ever wonder kung paano nagkakilala sila superman at si the flash?

Simple lang, dati kase, nung bata pa si Bart, at alam na niya ang kaniyang superpowers, ginagawa niya lahat ng gusto niya, kinukuha niya lahat ng mga bagay na gusto niyang bagay, on the spot.  “Kawatan” ika nga, What Bart wants, Bart gets.  Kung kailangan niya ng pera, makakakuha siya, and if he wants to have an I-Pod, he’ll get one, in a flash, kase nga sobrang bilis niya.   Ang akala  niya ay walang ibang taong nakakakita sa kanya kapag gumagawa siya ng krimen.  Until may isang taong merong super powers ang nakakilala sa kanya: si Clark Kent.  Sukat ba namang dukutan ang tatay ni Clark, at kuhanin ang credit card ng pobre niyang tatay. (Parang hindi naman simple?)

Hmn, kung ikaw, si Bart? will you ever mess with Clark Kent?, malamang hindi, hinanap ni Clark si Bart, upang makuha ulit yung credit card ng tatay niya, dun niya nakilala si Bart.  First time na makakilala ni Clark Kent ng isang tao na merong superpower pero hindi naman apektado ng kryptonite, and same with Bart, that was the first time that he met another person na kasing bilis niyang tumakbo.   Hmn, since may common denominator silang dalawa, naging magkaibigan sila Clark at si Bart.  Kumbaga, naging kuya si Bart si Clark, at naging kapatid naman ni Clark si Bart. (Teka?, parang parehas lang yun?)

Kaso may mga choices na pinipili ang iba’t ibang tao pagdating kung paano tumakbo sa “race” ng buhay nila.  Puwede kang lumakad ng mabagal, pero sigurado; minsan you need to run, not taking care if there will be some risks to take.

Kahit na sabihin nating sobrang bait ni Clark at malakas ang influence niya sa ibang tao, hindi kasama sa so superpowers niya ang kumontrol ng decision making ng mga kaibigan niya.  At isa na rin dun, si Bart, marami nga siyang mga maling decisions na nagawa.

He ran away from their “home” because he thinks that he doesn’t fit in, and now, taking advantage sa powers na meron siya para makalamang sa kapwa.

“Look, man, my friends down in the Suicide Slums, they shortchanged me. So I had to boost your dad’s card in order to get a room. I don’t like spending the night out in the streets, okay? Stuff happens there. When I’m asleep, I’m just as slow as everybody else.”

- Bart Allen

Make sense? Make sense.  Hindi natin alam, yung pinakamasamang tao na kilala natin, weak din pala sila (pag tulog) hehehe…

Tell me, paano mo paaamuhin ang isang taong ipinanganak na pasaway?  Hehehe, peace Kaji!  But as you know the story, naging pasaway man si Bart sa simula ng kuwento, ang ending nun, ay sumali pa rin siya sa Justice League, and together they all saved the day.  And it all started because there is someone (sa katauhan ni Clark Kent) ang naniwala at hindi nag give up sa The Flash.

Bart is one of the first person who started the idea of making a “league”.

“Look, I’m not running away, Clark. I’m running towards something. I’m gonna have everything that I’ve ever dreamed of one way or another.” – Bart Allen

Mineas and JKulisap

agkatinginan sila JKulisap at si Mineas: sa wakas, tinanggal ni Jkulisap ang kanyang tabako mula sa kanyang bibig, at kinausap siya sa isang tinig na parang inaantok.

`Sino ka?’ sabi Jkulisap.

Isang hindi kagandahang pasimula sa isang pag-uusap. Sumagot si Mineas, na parang nahihiya, `H-hindi ko rin po alam, ginoo, sa ngayon– ang alam ko lang ay kung sino ako kaninang umaga, Pero sa tingin ko ay ilang beses na rin po akong NAGBAGO simula kanina.’

`Vurek kevurezsh kerushvs?’ sabi ni Jkulisap. `Wa kita kasabot!’

`Hindi ko rin po maipaliwanag ang sarili ko’ sabi ni Mineas, `because I’m not myself, you see.’

`i don’t see,’ said Jkulisap.  ‘P’weh! Taeng toh! bat ako napapa iglish?…’

`Hindi ko alam kung paano po ipapaliwanag eh,’ sagot ni Mineas, `pero I can’t understand it myself to begin with; Sobra na akong nagpabago bago ng anyo.’

`Ganumba?,’ sabi ni Jkulisap.

`Siguro, hindi mo pa nakikita,’ sabi Mineas; `pero, isang araw, tutubuan ka ng pakpak–at makikita mo isang araw makakalipad ka, then you’ll see–there IS a new creation inside of you that you never knew that was existing all along, hindi mo ba nararamdaman yun ngayun, won’t you?’

`Not a bit,’ sabi ni  Jkulisap.

`Well, siguro iba nga ang nararamdaman mo,’ sabi ni Mineas; `all I know is, it would feel very queer to me.’

`Ikaw!’ sabi ni Jkulisap na parang nangugulat. `Who are you?’

At parang bumalik sila sa simula ng pag-uusap. At parang nairita si Mineas sa mga sagot ni Jkulisap, nilaksan niya ang kaniyang boses at sumagot kay Jkulisap, `Ay lolo! Bingi-bingihan? Paulit-ulit?, ikaw nga sino ka?.’

`Bakit?’ sabi Jkulisap.

At bumalik kay Mineas ang tanong; at nang wala siyang masabing dahilan, at saka parang wala namang kuwentang kausap si JKulisap, tumalikod na lang siya.

`Bumalik ka!!’ tinawag siya ni JKulisap. `Meron akong sasabihing important!’

Dahil sa mukha namang importante, humarap ulit si Mineas.

`Huwag kang magalit,’ sabi ni Jkulisap.

`Yun lang yun?’ sagot ni Mineas, pinipigilan ang galit.

`Hindi,’ sabi ni Jkulisap.

Naisip ni Mineas na wala naman siyang magagawa kundi mag antay ng magandang sasabihin ng kulisap na kausap niya. Nang mga ilang minuto ay wala siyang sinasabing salita at nananabako lang, at sa huli ay tinanggal niyang muli ang tabako mula sa bibig niya, at sinabing, `So sa tingin mo nga nagbago ka na nga ba?’

`Sa tingin ko nga po, OPO,’ sabi ni Mineas; `Hindi ko na matandaan kung sino talaga ako–bigla na lang kase akong nagpapalit palit ng anyo!”

Let me take you to that place where pain is just a conjure; tears are just an imagination, a place where shoulders are always present for you to run to.  That place somehow served as a MASK, for a weary soul.

Hope, wish, or dream, whatever you call it.  We are all slaves of those words.   No! I think, they are more than just words; they are whispers from a tired heart, prayers of a lonely spirit, or thoughts of an orphan one.  And from words, whispers, and prayers, it becomes a desire, then to a passion, and from passion, it becomes a loud cry, a battle cry, then it became a crusade, crusade for rest, for happiness, and for compassion.

In your dreams, the view is much better, the horizon is much wider, the lights: brighter.  Showers of rain are drops of joy, rather than of tears, and sunshine means smile, than the scorching heat.

Let me take you to that place where pain is just a conjure; tears are just an imagination, a place where shoulders are always present for you to run to.  That place somehow served as a MASK, for a weary soul.

Ever wonder why Snow white took that apple from an old lady that she barely knew?  Or asked the fairy godmother of Cinderella why she gave her a pair of shoes, instead of necklace?, a pair of earrings?, or a magic ring? so that it will not fall out?… and why did she gave her a curfew anyway?

What if young Lex Luthor, and Clark Kent became best of friends?   Will they become the greatest hero tandem?  Or they will become the worst villains?

The answer is in your dreams.

Now like when everything is just like the way it started.  You probably don’t have a home, or a family, a friend, or a lover, it’s even possible that you don’t have a heart, a soul, or a spirit by now, barely breathing… but  you have more time to hope, you have more time to wish, usted tiene más tiempo para sonar, you have all the time to DREAM.

“Let me take you to your dreams…” – Lady Mineas Vary



Mga salaysay na magsisimula sa mga sugat…

Isang ilaw ng tahanan na nahiwa ng kutsilyo sa pagmamadaling maipaghanda ng baon ang kanyang bunsong anak…

Isang manggagawang napukpok ng martilyo sa isang pabrika, ang tanging layunin niya: ay buhayin ang kanyang pamilya…

Isang walong taong gulang na bata, na nag-aaral na mag bisikleta…

Nabundol ang sasakyan, dahil sinubukang magmaneho ng lasing…

Isang sugat na mula sa isang away sa kalsada, bunga ng hindi pagkakasunduan…

At sa ayaw man natin o sa gusto…

Ang mga sugat na ito ay mag iiwan ng pilat…

Pilat na magiging bahagi na ng ating balat…

Mga marka na magpapaalala sa atin ng sakit na naranasan natin noong tayo ay nagkasugat…

Ang ilan sa mga sugat na pinanggalingan ng mga pilat na ito ay bunga ng pagmamahal…  Ang ilan ay mula sa kawalang pabayaan…

Ang ilan ay nais nating muling alalahanin…  Ang ilan naman, ay nais na nating makalimutan…

Ngunit:

Kahit gaano pa naman kalaki, o kalalim ang mga sugat na ito…

Sa pagdaan ng panahon…

Sa tulong na rin ng mga ilang gamot…

Ang mga sugat na ito ay gumagaling…

Na kahit minsan tayong naging biktima ng ating pagmamahal, o nang ating kapabayaan:

Ang lahat nang sugat na meron tayo noon, ay naghilom na…

At kung sakali man na tayo ay makatatagpo ng isang tao na mayroong sugat na kaparehas ng ating napagdaanan,

Maaari natin silang matulungan, o alalayan…

Dahil alam natin ang pakiramdam, kung gaano kasakit magkaroon ng ganoong klaseng sugat…

At maari rin nating sabihin sa taong iyon… Na dadaan lang din ang sakit sa kaniya…

Na malalagpasan din niya iyon, katulad ng ginawa nating paglagpas sa parehas na sugat…

At ang tanging makapagpapatunay nito: ay ang pilat na meron ka…

“Sugat man ay maghilom sa pagdating ng panahon,

Ngunit ang karanasang nagdulot nito ay tulad ng isang pilat,

hinding hindi mawawala… Magpakailan pa man…”

-Ravy

Filed under: Ravy Animse ]]> http://mgamaskara.wordpress.com/2010/06/13/pilat-kamalayang-malaya/feed/ 77 Yvarro Wounds http://mgamaskara.wordpress.com/2010/05/10/148/ http://mgamaskara.wordpress.com/2010/05/10/148/#comments Mon, 10 May 2010 03:18:56 +0000 Yvarro http://mgamaskara.wordpress.com/?p=148 ]]> Sanay di magmaliw, and dati kong araw;

Ng munti pang bata, sa piling ni nanay,

Nais kong maulit ang awit ni inang mahal…

At hindi ang tangis, nung ako’y nasa duyan.

Sa aking pagtulog, dama ko ang iyong hapdi;

Sa buwan ay tumatangis, sa tala’y humihikbi.

Sa tabi mo nanay, dama ko ang iyong lumbay,

Puso ko’y may dusa,

Sabik sa ugoy ng duyan.